Happy Birthday to My Late Best Friend

grief after suicide

There are many things in life I don’t understand. Why the average Brit would vote for Brexit. Why there are internet trolls. Or why one of my closest and oldest friends ended his own life. And why I’m even writing this blog post about something so surreal and intangible.

I’m aware that the majority of the visitors to my site expect to find fun information about things to do in London. They shouldn’t be ‘bothered’ with such a sad story. But this is my life and my sad story and something I feel I need to share in some way. It wouldn’t feel right to just starting blogging again about ‘fun’ things without the slightest mention of such a poignant moment in my life.

The birthday that couldn’t happen

Today we should be celebrating Eric’s 46th birthday. One of my teeny tiny inner circle friends for more than 21 years  – over half my life! – and once my partner of 11 years. I already grieved for him over a decade ago when we broke up. It took me a long time to get over the fact we had fallen out of love with each other. (I alluded to this period in my Dutch-language post: Mijn laatste blog als een thirty-something.)

Yet, afterwards a different kind of love and special bond developed. A bond Hubby understood, respected and supported. And on top of this, Hubby and Eric even became good friends too. How lucky was I in this unusual and for many people undreamable and incomprehensible situation?

However, instead of Eric’s birthday we are commemorating the fact he’s been dead for four weeks already. How is it even possible I’m writing this sentence?! How is this nightmare reality?

I keep checking WhatsApp in the hope that the date he last opened it will be updated to today. That’s it’s all been some sort of misunderstanding. That he changed his mind and decided to come back after all.

At times it still feels so abstract. Until the sick reality of it all hits me again, punches me in the gut, paralyses me, leaving me in tears.

I bought him the birthday card you see above last week, wrote it but will never get the chance to post it. I was hoping writing it would be cathartic. Surprise, it wasn’t some miracle solution after all.

Winnie the Pooh and Tigger depression suicide

And now what?

One day I will hopefully be able to accept and respect Eric’s wish to end his pain. A pain I didn’t get the chance to help remove. A pain I’ll never understand. Such a deep pain I never saw. Should I have seen it? After all, wasn’t I supposed to be his best friend? We’d often stood in the same position as Winnie the Pooh and his friend Tigger in this picture here. Patting each other’s shoulders, saying we’d be mates for life, no matter what.

But for now the disbelief and grief is too much to bear. I’m constantly feeling overwhelmed and am drowning in a sea of complex emotions, thoughts and questions. Trying to find ‘peace’ with it feels like an impossible task. There are just too many puzzle pieces in this complicated and unsolvable ‘whydunnit’ where everything but the perpetrator is unknown.

The complexities of grieving after suicide

I’m unfortunately no stranger to grief. Since my early teens I’ve been losing loved ones. With a few exceptions, none of these people got the chance to grow old. And hardly any of them died in peace. Whenever I read about someone’s 90+-year-old (grand)mother dying in peace surrounded by their family I feel a sharp pain in my heart. Good for them of course, but why has life been so cruel on so many people I’ve ever loved and deeply cared about?

It was only recently I wrote about the death of my dear ex father-in-law when I was just 26 years old followed by the traumatic and sudden deaths of my mother-in-law and brother-in-law in my thirties. Eric commented on the blog post (When the Magic of Christmas Is Gone) at the time, saying he had tears in his eyes when he read my words about his father. And now I can’t help but crying endless tears about him. His death has also magnified the deaths of all those others I’ve lost already. I know from painful previous experiences I will get over the sharpest pain eventually, but once again life will be altered significantly.

Dealing with a loved one’s self-chosen death raises so many more emotions than with a ‘normal’ death. First of all there’s the abrupt and violent nature of it. And then there’s a whole array of different feelings. Feelings of guilt, of powerlessness, for some even anger, and always that horrible feeling of the unknowing, the horrible unanswerable ‘What if… ?’ questions.

People tell me I should be grateful for having had such a vibrant soul in my life, to cherish the memories. That I should be grateful for the people and things I still have left in my life. Of course I know this all and believe me I do feel grateful for them. But the fact that our WhatsApp conversation has abruptly ended, doesn’t mean my feelings have suddenly ended or diminished as well.

Eric’s death has made me adamant to live my best and fullest life. To make a difference in people’s lives and leave behind the same unforgettable and indelible impression as he did, captivating people from the very second they met him due to his charismatic and flamboyant personality.

But not just yet.

As for now I first need to grieve and try to deal with the fact that a big part of my life, of my youth, of my identity, is gone. Snatched away from me. Many decades too early.

14 thoughts on “Happy Birthday to My Late Best Friend

  1. Pingback: Reflections #24: A Month of Personal Growth and Healing – Dutch Girl in London

  2. Pingback: Reflections #23: What Will Be Left After Coronavirus? – Dutch Girl in London

  3. Pingback: Reflections #21: Closed for Summer! – Dutch Girl in London

  4. Pingback: Reflections #20: Feeling Isolated in Isolation – Dutch Girl in London

  5. Pingback: Reflections #19: Loco Lockdown Birthday Parties – Dutch Girl in London

  6. Proudweirdo

    Wat heb je dit prachtig verwoord en goed dat je dit deelt. We doen ons tegenwoordig vaak beter voor dan we zijn, om allerlei redenen, maar het leven bestaat helaas niet alleen maar uit regenbogen.
    Wat je hebt meegemaakt is heftig, ik begrijp helemaal dat je zoveel vragen hebt en nu met deze crisis staat je leven nog even extra op zijn kop.
    Als het kon zou ik zo naar Londen komen om je even een knuffel te geven, maar het moet nu maar even virtueel. 💞 Heel veel sterkte! 🍀

    1. Dutch Girl in London

      Aaaaaaw, ontzettend bedankt voor je lief berichtje en lieve wensen! Ik neem je virtuele knuffel met veel warmte in ontvangst 🙂 Ja, dit jaar voelt zo onwerkelijk aan, te vreemd om echt te kunnen zijn, maar dat is het allemaal helaas wel… xx

  7. Pingback: Reflections #17: Where’s the Reset Button for 2020? – Dutch Girl in London

  8. Esther van den Bergh

    Lieve Zarina, een wat late reactie hier op deze blogpost door mij.
    Misschien niet eens zo heel erg, want dan kan ik je weer even een hart onder de riem steken. Ik denk heel vaak aan je want ik weet zelf zo goed hoe verlies voelt. En hoe vaak je het ook meemaakt, het wordt nooit gewoon.
    Op een gegeven moment realiseer je je ook zo goed dat de wereld om je heen gewoon doordraait. Alles gaat gewoon door alsof er niet gebeurd is. En jij zit met dat grote gat, dat grote verdriet, die schreeuw van binnen. En het lijkt nooit weg te gaan. Rouw is zo rauw. Zo wreed. En het gaat ook nooit écht weg, kan ik je zeggen. Ook ik heb regelmatig dat ik nog zo hard schreeuw van binnen. Maar het wordt mettertijd anders, dat wel. Er is meer evenwicht. Ik zie juist door het verlies ook zo veel meer andere dingen. Voel zo veel meer andere emoties. Dat maakt dat ik voel dat ik leef. Ik weet, deze woorden helpen je nu niks. Maar echt, het komt goed.
    Liefs xx en knuffels

    1. Dutch Girl in London

      Dankjewel lieve Esther voor je fijne reactie. Ik denk ook heel vaak aan jou en probeer jouw positieve kijk op het leven als voorbeeld te nemen, maar op dit moment voelt het al als een behoorlijke opgave om überhaupt de dag door te komen. Het constante spanningsgevoel in m’n buik is nu na 6 weken voor een groot deel gezakt (gelukkig), maar de gedachten gaan nooit weg en op de momenten van ‘het besef’ word ik weer hartstikke misselijk. Eric is helaas niet de eerste dierbare die ik heb verloren, maar wel degene die het dichtst bij me stond en met wie ik zo’n hechte en lange band had. Dat maakt het zo vreselijk zwaar nu. Maar ik ben zo blij met je steun, echt waar! Dankjewel xxx

      1. Esther van den Bergh

        Ik weet het, woorden helpen helemaal niks nu.
        Blijf verbindingen zoeken met mensen, ook al is dat soms moeilijk en zou je nu het liefst in een hoekje willen wegkruipen. Want verbindingen houden je in leven in tijden als deze. De emoties moet je doorheen, laat die ook gewoon komen èn gaan. Ga het zien als golven die nu nog hoog en woest zijn maar die op een gegeven moment rustiger en gladder worden. En dan zijn er heus soms nog stormen hoor. Anders kan ik het niet uitleggen. Zo ervaar ik het, soort van.
        Verbindingen houden je staande en gaande. Eigenlijk is er niets belangrijkers in de wereld dan dat. Geen economie, geen politiek, geen materiëel goed, niets. Maar mens zijn wel. En dat ben je met al je (heftige) emoties. En als mens reik je elkaar de hand op zulke momenten en dan is het oké. Dan is het leven goed.

        Ik wens je kracht, lieve Zarina, en je mag leunen hè, op sommige mensen, als je dat nodig hebt. 💋

        Love rules ❤️ Love is the way

  9. Robin Rimbaud

    A beautifully honest and poignant piece of writing. If only he were here to fully appreciate how loved he was and how much he’s left a huge space in their lives afterwards.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.