The Dutch Girl Tales #19: Vandaag heb ik even geen zin

Dutch Girl in London | vandaag heb ik even geen zin

Wat heerlijk, ik heb eens een dag helemaal voor mezelf. Ik ben alleen thuis en heb even geen werkdeadlines. Ik word wakker met grootse plannen en ben vastberaden een paar items van mijn persoonlijk to-dolijstje af te werken. Eerst een kopje koffie – ja, ik heb inmiddels weer toegegeven aan mijn koffieverslaving – en dan lekker aan de slag. Maar dan begint het welbekende patroon weer. Al snel begin ik verschillende Google zoekopdrachten (in het kader van onderzoek) en verdwijnen niet alleen de uren, maar ook mijn energie en enthousiasme. Het is duidelijk: vandaag heb ik even geen zin om iets nuttigs te doen.

Ik ben best best wel moe van de afgelopen drukke weken (lees: maanden) en voel me ook niet helemaal tiptop. Maar in plaats hieraan toe te geven en lekker op de bank te gaan zitten met een boek, dekentje en kopje thee, móét ik van mezelf nog zoveel. Het resultaat is dat ik aan het einde van de dag amper iets van mijn lijstje heb gedaan en ook niet de kans heb genomen om iets leuks voor mezelf te doen. Wederom een enigszins verspilde dag. Waarom kan ik niet gewoon een luie dag inlassen en leg ik altijd zoveel druk op mezelf?

‘Vandaag heb ik even geen zin’, zo moeilijk is dat toch niet om te zeggen?

Nou, voor mij dus wel. Want hoe kan ik mezelf profileren als een succesvolle ondernemer en succesvol persoon als ik niet elk vrij moment nuttig benut? Maar eigenlijk weet ik stiekem ook wel dat er echt niemand van wakker ligt als ik een dag al Netflixend op de bank hang. Gaan mensen dan echt denken dat ik lui ben? Nee, tuurlijk niet. Ik verwacht eerder dat ze zullen denken dat dit heel normaal menselijk gedrag is.

Het is niet mogelijk om altijd maar door te gaan zonder even pas op de plaats te nemen. Dat zeg ik met gemak tegen anderen, maar voor mezelf houd ik andere maatstaven aan. Van mezelf móét ik altijd presteren. En deze ongezonde gedachten moet ik eens zien te doorbreken.

Verkeersbord met daarop de woorden succes en stress, stress is doorgestreept

Is het mogelijk om ‘succesvol’ te zijn zonder jezelf onnodige stress te geven? Mijn missie voor 2020!

Peper in de kont hebben

Waar deze bewijsdrang vandaan komt? Geen idee. Misschien heb ik onbewust van jongs af aan als tweedegeneratie immigrant het gevoel dat ik me extra moet bewijzen.

Of misschien probeer ik mijn moeder bij te benen, die naast haar vrijwilligerswerk voor De Zonnebloem en EHBO ook nog eens eten kookt voor ouderen, immigranten helpt om de Nederlandse taal te leren en zonder moeite een handtekeningenpetitie tegen de afvalstoffenheffing opzet om op te komen voor de mensen met een lager inkomen binnen haar gemeente.

Daarnaast is ze ook nog eens mantelzorger voor mijn chronisch zieke vader, helpt ze hem dagelijks met het verzorgen van zijn tientallen parkieten en papegaaien en brengt ze ieder jaar vanaf het voorjaar tot de herfst meer tijd door op hun volkstuintje dan thuis en profiteert zowat het hele dorp gratis van de overheerlijke verse groenten.

Ik word er al moe van als ik dit allemaal opschrijf. En dan laat ik nog eens heel veel andere dagelijkse activiteiten weg. Ken je de uitdrukking ‘peper in de kont hebben’? Deze is gebaseerd op het feit dat de stof capsaïcine dat in peper zit, opwekkende en activerende eigenschappen zou hebben. In het geval van mijn moeder zou dit veel verklaren gezien de hoeveelheid Madam Jeanette pepers ze eet!

Maar het is vooral mijn perfectionisme dat me in de weg zit

Ik denk eerlijk gezegd niet dat die druk om te presteren en mezelf te bewijzen, door mijn overijverige moeder komt. Wat dan wel? Nou, mijn streven naar perfectie. Dat is zowel een zegen, maar ook een grote vloek. Lees maar eens het volgende voorbeeld.

Tijdens het eerste jaar van mijn studie Engels haalde ruim de helft van de klas een onvoldoende voor een bepaald examen. Ik had het wél gehaald, maar ‘slechts’ met een 7,5. Dat kon ik beter. En daarom deed ik een herkansing. Mijn vrienden (ja, ik had wonder boven wonder vrienden ondanks dat ik een grote streber en nerd was) snapten niet waarom ik zoveel moeite deed. Achterf snap ik het zelf ook niet.

Want uiteraard haalde ik nu wel een hoger cijfer, maar dat heeft echt totaal geen verschil gemaakt voor de rest van mijn studie. In plaats van een paar extra studiedagen had ik die tijd kunnen gebruiken om iets leuks te doen.

Maar dit voorbeeld illustreert mijn streven naar perfectionisme zeer treffend. In sommige gevallen is het misschien een bewonderenswaardige karaktereigenschap, maar over het algemeen is het gewoon ronduit vermoeiend.

Durf om hulp te vragen!

En zo staat mijn perfectionisme me vaker dan me lief is ontzettend in de weg. Al sinds ik mijn culturele reisblog Done That Been There een paar jaar geleden ben opgestart, loop ik constant tegen allerlei praktische en technische problemen aan. En terwijl er zat mensen zijn die ik om hulp kan vragen hierbij, wil ik dit per se allemaal zelf doen. Om vervolgens dagenlang op iets kleins te zitten zwoegen na tientallen YouTube tutorials te hebben bestudeerd. Uiteindelijk lukt het me dan wel om het probleem op te lossen, maar tegen die tijd is al mijn energie voor het daadwerkelijk schrijven van artikelen totaal verdwenen.

Leuk hoor dat ik nu tegen iedereen kan zeggen dat ik mijn website helemaal zelf heb ontworpen, geheel tweetalig heb gemaakt en eigenhandig alle beveiligingsproblemen die ik had zelf heb weten op te lossen. Maar in de praktijk heeft echt niemand daar een boodschap aan. Wat kan het iemand schelen dat ik die foto juist zo op de pagina heb weten te krijgen en mooi heb kunnen lijnen met de tekst? Helemaal niemand! Want ze komen immers op mijn website om reisadvies en -verhalen te lezen!

En daarom heb ik onlangs toch eens de stap genomen om hulp te vragen van professionals. Mijn grote vrees dat een webdesigner onbetaalbaar zou zijn voor een hobbyblogger als ik, was totaal ongegrond. Ja, het zal me wat geld gaan kosten, maar als dit betekent dat ik me niet bezig hoef te houden met probleemoplossen maar meer tijd en energie overhoud voor het schrijven, dan is me dat het wel waard. (Ik heb immers al genoeg grijze haren nu ha ha.)

vrouw die tegen een burnout aanloopt door te veel hooi op de vork te nemen

Te veel willen doen, en vooral goed willen doen, is behoorlijk vermoeiend

En dan nu alleen nog leren ontspannen

Hoewel ik nooit doe aan goede voornemens met Nieuwjaar, kondig ik nu wel en plein public aan dat ik vanaf nu zal oefenen met het loslaten van de onnodige eisen die ik aan mezelf stel. Ja, met dat ‘oefenen’ houd ik heel sneaky nog even een slag om de arm ha ha.

Het lijkt me heel fijn om niet elke dag iets nieuws te hoeven te leren van mezelf. Het kan nooit kwaad om jezelf te blijven ontwikkelen, maar je kunt niet álles willen en kunnen doen. Ik vind het wel heel moeilijk om keuzes te maken en prioriteiten te stellen. Dat uit zich dan weer in mijn tweetalige website. Want waarom maak ik het weer zo onnodig moeilijk voor mezelf en wil ik een zo’n groot mogelijk publiek aanspreken door zowel alles in het Nederlands én Engels aan te bieden? Maar aan de andere kant weet ik dat ik het kan en vind ik het zonde om niet het absolute uiterste uit alles te halen. Ik ben er trouwens nog steeds niet uit. (help!)

In de tussentijd verlies ik hiermee ook de voor de hand liggende mooie momenten uit het oog. In plaats van uren tutorials te kijken om wederom nieuwe vaardigheden te ontwikkelen, kan ik die tijd ook gebruiken als quality time met manlief. Of in plaats van een dagdeel te spenderen aan fotobewerking voor mijn Instagram accounts, kan ik op een zonnige dag ook naar buiten gaan voor een fijne wandeling. Allemaal dingen die ik telkens wel graag wil, maar mezelf niet gun omdat ik altijd maar bezig moet zijn van mezelf.

Ik moet altijd zoveel van mezelf

En zo gaat dat dan ook op mijn vrije dag zoals vandaag. Dan neem ik me altijd voor om wat kleine klusjes van mijn to-dolijstje af te werken en verder alleen leuke dingen voor mezelf. Klinkt goed op papier, maar het pakt nooit zo uit in de praktijk omdat ik me halverwege de dag schuldig voel dat ik niet productief bezig ben. Of wanneer ik zoals vandaag ‘s avonds alleen thuis ben en me voorneem om een goede film te kijken met een hapje en drankje erbij, maar dan alsnog de computer erbij pak om tegelijkertijd iets nuttigs te doen.

Resultaat: wanneer de film is afgelopen, heb ik geen idee wat er is gebeurd en ook is mijn ‘nuttige taak’ helemaal niet zo goed of efficient verlopen als wanneer ik er doelbewust voor was gaan zitten aan mijn bureau en niet op de bank tijdens wat mijn relaxavond had moeten zijn.

Mijn goede voornemen voor 2020 is om te leren ontspannen

Een zeldzame foto van mij, relaxend op vakantie. Wat je dan weer niet ziet is dat ik te ongeduldig was om dit vol te houden en het boek na een paar minuten weer weglegde

Hiermee kom ik dan meteen op een tweede goed voornemen – voor iemand die niet aan goede voornemens doet, ben ik nu toch wel lekker op dreef – en dat is om leren te ontspannen. En niet alleen op de sportschool wanneer ik al schijnvechtend door de studio ren tijdens de body combatles, dat zo intensief is dat ik alle dagelijkse beslommeringen wel even móét loslaten. Maar dus ook als ik zoals nu alleen thuis ben. Of zelfs als ik op reis ben en van mezelf álle in de Lonely Planet genoemde bezienswaardigheden gezien moet hebben. Dan ben ik vaak zo druk met het afwerken van mijn must-see lijstje dat ik niet genoeg stilsta bij het hier en nu en al het moois om me heen.

You are not alone

‘Gelukkig’ blijk ik niet de enige te zijn die de lat zo hoog legt voor zichzelf. Zo schreef Natasja van watzijzegt.com twee jaar geleden Over minder moeten en meer zelfliefde. Ik zie hetzelfde onder veel vrouwelijke bloggende leeftijdgenoten. Er zijn vast meer mensen die met hetzelfde probleem kampen, maar bloggers delen nu eenmaal veel over zichzelf en mijn (online) netwerk bestaat vooral uit de genoemde demografische groep.

Geruststellend om te weten dat ik niet de enige ben, maar na bijna 40 jaar in een bepaald denkpatroon en gedrag te zijn vastgeroest, sta ik wel te popelen om sommige karaktereigenschappen los te laten. Want uiteindelijk is het in het compleetplaatje helemaal niet belangrijk hoeveel schoolboeken ik straks heb geschreven (want dat is wat ik tegenwoordig dagelijks doe), hoe mooi mijn website wel niet is en of ik wel het uiterste uit mijn carrière heb gehaald. Wat wél telt is of ik alles met liefde en overtuiging heb gedaan en niet zozeer omdat ik alles nou zo nodig moest van mezelf.

En daarmee komen we dan op het derde en laatste goede voornemen: meer leven in het hier en nu en bewust meer aandacht besteden aan alle leuke mensen om me heen. Want het is zo snel gezegd dat je niet kunt afspreken omdat je het zo druk druk druk hebt, maar heb je het echt druk of maak je jezelf druk? Omdat je zo nodig sommige dingen moet doen?

Herken jij je in het bovenstaande verhaal? Heb jij al stappen ondernomen om de lat  lager te leggen voor jezelf? Ik ben benieuwd naar hoe jij de knop hebt weten om te draaien en hoor graag jouw verhaal! Maar eerst ga ik heel mindful een chick flick kijken en genieten van mijn avondje home alone!
Groetjes, Zarina xx

21 thoughts on “The Dutch Girl Tales #19: Vandaag heb ik even geen zin

  1. Pingback: Reflections #24: A Month of Personal Growth and Healing – Dutch Girl in London

  2. Caroline

    Net als een aantal anderen die hier reageren herken ik ook zeker het nodige uit je verhaal. Wat ik altijd voor ogen houd is de spreuk: niets moet, alles mag. Op de een of andere manier geeft dat altijd weer lucht.

  3. Rory Blokzijl

    Zó herkenbaar. En zeker ‘been there, done that’ en sterker nog. Het overkomt mij nog zo af en toe. Dat wil zeggen. Ik herken het gevoel. Al kan ik nu veel beter de boel de boel laten en gewoon alles uit mijn handen laten vallen om gewoon even niets te doen. Niets nuttigs. Maar hé, ik ben dan inmiddels ook al 49 en ik heb dit echt moeten leren. Zo tussen mijn twintigste en dertigste begon ik mij te realiseren wat je hierboven allemaal zegt. Ook de kracht om door te zetten en niets te doen was er bij mij toen niet. Ik móest altijd iets gedaan hebben van een lijstje, anders was de dag mislukt. Maar dat ik uiteindelijk moe, chagrijnig zelfs was. En dat ik eigenlijk net niets had gedaan. Was zo frustrerend.
    Bij mij kostte het nog heel wat jaren. Mijn neus stoten aan steeds weer dezelfde deksel en een fikse burn-out om te leren hoe ik ermee om moest gaan. De komst van ons kindje op mijn 41ste heeft mij definitief veranderd. Al blijft de valkuil er altijd. Alleen realiseer ik mij nu eerder: “Ah, daar is ie weer”. En dan nog doe ik er niet altijd wat mee hoor. Totdat je lichaam je terugfluit (bij mij eind 2019) en sindsdien leef ik ernaar…
    Heel persoonlijk even, maar ook dat is ‘echt’ en hoort er – bij mij in ieder geval – bij.

  4. Sanne

    Heel herkenbaar. Ik hou van zulke eerlijke artikels. En je bent echt niet lui als het eens niet gaat.

  5. Alexandra

    Ik herken het wel en trap er af en toe nog steeds in. Maar ik stel mijzelf nu vaker de vraag, ‘Wil ik dit? Of moet ik dit?’ Zeg ik, ‘ik moet!’ Dan stel ik mezelf de vraag, ‘waarom? En als ik het niet doe? Dan stort de wereld in?’ Meestal niet hoor en meestal blijkt het ook onbelangrijker te zijn dan echt moeten. Het leven is er om van te genieten. Jammer als je daar dan toch geen tijd voor hebt?

  6. racheltjuh

    ik herken het wel!! maar de lat blijft hier hoog anders is het chaos in mijn koppie 😉 heb het vaak genoeg geprobeerd maar dat werkte alleen maar averechts

  7. lodi

    Ik herken wel in wat je schrijft, al heb ik wel geleerd om stop te zeggen en te ontspannen. Het liefste ga ik heel tijd door met mijn werk, maar ik heb me voorgenomen om de avonden echt te stoppen en vrije nemen van mijn laptop. Dit gaat goed en ik merk dat ik veel beter slaap, logisch natuurlijk.

  8. Pingback: Reflections #16: How I Played a Crucial Role in a Wedding Proposal – Dutch Girl in London

  9. Esther van den Bergh

    Vastgeroest in patronen en gedragingen herken ik wel, maar inmiddels kan ik heerlijk ontspannen en ook luieren.
    Het gaat jou ook vast wel lukken, of met kleine stapjes dingen veranderen, of radicaal, dat kan natuurlijk ook. Maar je bent zeker niet alleen, dat is waar!
    Liefs. xx

  10. Hanneke

    Zo herkenbaar :-/. Gelukkig sinds enkele maanden met wat coaching ook aan het proberen hier wat stappen in te zetten. Maar ben koppiger dan ik dacht 😂. Maar met kleine stapjes vooruit kom ik er ook wel.

    Veel Succes! En zet ook af en de roze bril op om trots te zijn op wat die prestatiegerichtheid je allemaal gebracht heeft.

    1. Dutch Girl in London

      Wat goed dat je hulp heb gezocht! En ja, die koppigheid herken ik goed. Dat is iets waar manlief soms gek van wordt…
      Heel veel succes ook voor jou en bedankt voor je lieve afsluitende woorden 🙂 x

  11. Simone

    Oops…. Nou dit had ik bijna zelf geschreven kunnen hebben. Wat doen we onszelf toch aan eigenlijk he? Belachelijk als je er goed over nadenkt, maar ik herken het maar al te goed. Toevallig had ik hier gisteren ook nog een gesprek over met Tom. Ik heb simpelweg niet echt hobbies meer doordat ik van al mijn hobbies werk heb gemaakt. Dus met als gevolg dat ik altijd maar aan het werk ben, want ja anders is het zo “zonde” van al die verspilde tijd… Ik ga het ook anders doen. Dat is mijn vaste voornemen voor 2020 en eigenlijk al vanaf nu!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.